Historia i rozwój Konwencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu

1979 r. - Na Pierwszej Światowej Konferencji Klimatycznej określono zmiany klimatu jako pilny problem światowy i wydano deklarację wzywającą rządy do przygotowania się na potencjalne zagrożenia klimatyczne i zabezpieczenia się przed nimi. Został ustanowiony Światowy Program Klimatu, kierowany przez Światową Organizację Meteorologiczną (WMO), Program Narodów Zjednoczonych do spraw Ochrony Środowiska (UNEP) i Międzynarodową Radę Nauki (ICSU). Następnie zorganizowano kilka międzyrządowych konferencji nt. zmian klimatu.

1988 r. - Dalszy rozwój debaty publicznej miał miejsce w Toronto na Konferencji nt. Zmian w Atmosferze. Ponad 340 uczestników z 46 krajów zaleciło opracowanie kompleksowej globalnej konwencji, mającej na celu ochronę atmosfery.
WMO i UNEP ustanowiły Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC), który miał oceniać skalę i przebieg w czasie zmian, szacować ich skutki i przedstawiać strategie reagowania na te zmiany.

1990 r. - IPCC opublikował Pierwszy Raport Oceniający o stanie klimatu globalnego, który wywarł ogromny wpływ na twórców polityki i opinię publiczną.
W listopadzie w Genewie miała miejsce Druga Światowa Konferencja Klimatyczna. W odróżnieniu od Konferencji Klimatycznej w 1979 roku, wzięli w niej udział ministrowie oraz naukowcy.
Powołano Międzyrządowy Komitet Negocjacyjny dla Ramowej Konwencji w sprawie Zmian Klimatu.

1992 r. - Prace nad tekstem Konwencji zakończyły się w zaledwie 15 miesięcy, tak że można było ją przyjąć w Nowym Jorku w dniu 9 maja i przedstawić w czerwcu na Szczycie Ziemi w Rio de Janeiro, gdzie ją podpisały 154 państwa.
Głównym organem Konwencji stała się Konferencja Stron Konwencji (COP).

1995 r. - COP 1 w Berlinie.

1996 r. - IPCC zakończył Drugi Raport Oceniający przed COP2 w Genewie. Wynika z niego, że człowiek rzeczywiście w wyraźny sposób wpływa na klimat globalny, a jego wpływ tworzy zagrożenia dla rozwoju ludzi i gospodarki. W Raporcie zalecono podjęcie efektywnych kosztowo kroków, zgodnych ze zrównoważonym rozwojem i mających na celu stworzenie solidnych zabezpieczeń przed takimi zagrożeniami. Kroki te nie powinny naruszać bezpieczeństwa żywności, sprawiedliwości społecznej i bogactwa narodów.

1997 r. - COP 3 w Tokio.
W grudniu tego roku wynegocjowano Protokół z Kioto, który określił zobowiązania poszczególnych krajów co do redukcji emisji gazów cieplarnianych.

1998 r. - COP 4 w Buenos Aires.

1999 r. - COP 5 w Bonn.

2000 r. - COP 6 w Hadze. Ponieważ nie udało się rozwiązać wszystkich zagadnień związanych z zasadami operacyjnymi dotyczącymi Protokołu, spotkanie zostało zawieszone.

2001 r. - Pod koniec lipca podjęto ponownie obrady COP 6 w Bonn, na których osiągnięto zarys porozumienia - tzw. Uzgodnienia z Bonn - w sprawie systemu handlu emisjami, Mechanizmu Czystego Rozwoju (CDM), zasad rozliczania redukcji emisji przez „pochłaniacze” węgla oraz systemu zapewnienia przestrzegania postanowień. Zarysowano także pakiet pomocy finansowej i technicznej, dzięki której kraje rozwijające się mogłyby uczestniczyć w globalnych działaniach dotyczących zmian klimatu i ograniczania ich negatywnych skutków.

Pod koniec 2001 roku - COP 7 w Marrakeszu.

2002 r. - COP8 w New Delhi.

2003 r. - COP9 w Mediolanie.

2004 r. - COP 10 w Buenos Aires.

2005 r. - Wchodzi w życie Protokół z Kioto. Pierwsza Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron Protokołu z Kioto (COP/MOP 1) odbyła się na COP 11 w Montrealu w listopadzie i grudniu. Należała ona do najbardziej udanych, przy czym ważnym przełomem politycznym była decyzja o rozpoczęciu dialogu w sprawie długofalowej współpracy strategicznej.

2006 r. - COP 12 w Nairobi.

2007 r. - COP 13 W dniach 3 -15 grudnia 2007 roku w Indonezji (Bali) odbyła się 13. sesja Konferencji Stron Ramowej Konwencji NZ w sprawie Zmian Klimatu w połączeniu z 3-cią sesją Konferencji Stron Protokołu z Kioto, podczas której społeczność międzynarodowa podjęła przełomową decyzję w sprawie przeciwdziałania zmianom klimatu i adaptacji do tych zmian po roku 2012.

Konferencja Stron na Bali zakończyła się pomyślnie i pomimo, że nie określiła zakresu redukcji emisji pomiędzy rokiem 2012 a 2050, to jednak osiągnęła trzy krytyczne cele: zgodę na rozpoczęcie negocjacji globalnego porozumienia w sprawie zmian klimatu, zgodę na agendę negocjacji oraz zgodę na zakończenie negocjacji do końca roku 2009.
Przyjęta Mapa Drogowa z Bali zawiera plan działań obejmujący te trzy cele oraz stwarza sprzyjające warunki dla rynków i inwestorów do przestawienia się na technologie czystej energii, w tym w szczególności odnawialnej. Obejmuje także uznanie wyników raportu IPCC i związaną z tym długoterminową wizję globalnej redukcji emisji oraz cztery główne bloki tematyczne przyszłych negocjacji: opóźnianie zmian klimatu, adaptację do zmian klimatu, transfer technologii oraz finansowanie działań na rzecz opróżniania zmian klimatu i adaptacji.

Pierwszy okres zobowiązań Protokołu z Kioto wygasa w roku 2012 i na Bali Strony wyraziły zgodę na rozpoczęcie negocjacji nowego porozumienia. W najbliższych latach społeczność międzynarodową czekają bardzo intensywne prace, szereg spotkań, konsultacji i negocjacji nad opracowaniem nowego globalnego porozumienia w sprawie dalszych zobowiązań po roku 2012. Prace nad nowym porozumieniem zostały rozpoczęte w styczniu 2008 i muszą być zakończone do końca roku 2009, aby mogło ono zostać ratyfikowane i wejść w życie do końca roku 2012.

2008 r. - COP 14 w Poznaniu. 14 Konferencja Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) wraz z 4 Sesją Spotkania Stron Protokołu z Kioto (COP 14) odbyła się w dniach 1-12 grudnia br.,w Poznaniu.

Podsumowanie merytoryczne i organizacyjne